Como incluso as mañás ociosas non dan moito de si

Vou facer unha incursión máis pola internet, aínda que son consciente de que por hoxe tiven vida virtual dabondo, só interrompida hai un pouco por unha paisana que timbrou á porta. Queríame ofrecer algo dalgunha compañía de telecomunicacións, que seica xa tiña a xente toda do edificio... Algo falou de que lle dixeran que timbrase aquí tamén. A verdade é que non lle fixen moito caso, porque me saltou o chip "coidado, quérenche vender algo"

e a continuación

"desconecta e dille chao".

Así que sen saber moi ben o miolo do asunto, comenteille que estaba de aluguer e non sabía por canto tempo. Ela entendeu que me vou mudar:

"Sólo es para residentes"— dixo. E despedímonos.

Non sei se pasou medo, a probe, tan guapina como viña. Atopouse cunha persoa cos cabelos sen achandar, en bata e só calzada con calcetíns deszapatillados por riba do chándal ... ;-)

A bisavoa

O meu soño é vender móbiles. Sempre quixen traballar para Vodafone, xa dende pequeniña. É vocacional, sempre o souben.

17 de maio

Galiza, ho, esperta!: déixate guiar pola lúa, compañeira do sol– que quence a terra...

Die beste Bank in der Welt

Sal

E mira que me atrae a astrofísica, o espazo-tempo e a teoría de cordas!

Onte á noite vin Redes… e non me gustou nada. Por que van buscar expertos (con -o) a Oxford habéndoos/as máis preto? Por que non me deixan escoitar a propia voz do tal Pedro Ferreira ao que entrevistan? -aínda que se chame Ferreira e porén fale en inglés... Estes programas tiñan que darnos a oportunidade de accedermos á voz orixinal... sen outras voces tradutoras que a tapen. Se queren, que poñan subtítulos!

microrrelato "o caldo non ten sal de máis"

Moralómetro primaveral

Quérennos na casa...

Economía mergullada e invisibilizada. Gústame como o explica a economista Astrid Agenjo Calderón. Por outra banda, indo pola rúa vin este póster: debaixo poñía www.pce.es e www.juventudes.org

xana

Xana ou Fada coa que me encontrei esta "finde" de paseo polo monte. Para non vela só eu, no cadriño da dereita remarqueille a figura...

Revolución

Imaxe plurisignificativa

Contra a violencia machista e a prol do amor

Discreción

Non fora quen de lle pór cara...

Schüchternheit... vielleicht

Sons indescifrabéis

O son tiña que vir do 3º ou do 4º ... semellaba que deixaba de chorar ao lle meter a teta na boca. Non podía ser gato. Xxxxüiüii! de escoitaren unha nana sería a proba irrefutábel...

Buxo

É un buxo BUXUS SEMPERVIRENS

Insomnio

29.12.2012
Normalmente durmo moi ben... mais hoxe estou esperta desde as tres da mañá. Hora indeterminada –por non mirar o reloxo– da alborada; serán as seis.

Estaba desvelada e entretívenme a debuxar... porque ás veces figúranseme imaxes nas cousas: como as fadas nas follas da laranxeira que se ven a través da xanela coas contras abertas antes de quedar a durmir.
Púxenme a descubrir un escribán na bolsa do Ikea de enriba do roupeiro. Tamén está o pantalón do andel dos libros coa forma de debuxo animado tipo Barrio Sésamo. E, para rematar, o golfiño de entre as engurras dunha toalla pousada no chan para lavar.

Pois púxenme a debuxar coma quen pinta a forma das nubes... e cheguei á conclusión de que necesito unhas cantas clases porque o golfiño semella un paxaro e as tres tentativas tornáronse en 3 escribáns diferentes.

O debuxo animado xa nin o intentei, pois non o acabo de perfilar ben no maxín.
De sempre, as pedras da paisaxe amósanme figuras (de se levantar o xigante da Silvosa alá iría o monte enteiro).

Política e Felicidade

O que puido ter chovido...

Puf! Como pasa o tempo de rápido: son unha persoa enleada non sei con que cousas; en cada silva do camiño préndome [na urbe ten sentido metafórico: outro xeito de entendelo non sería posible]. Hai xente que di "que vella/o vou"... "e que pouco me queixo" -engade algunha. Pola contra, eu son pouco consciente da miña idade, vivo cansa nunha xuventude permanente por imperativo dos tempos grazas á inestabilidade laboral e económica; á deslocalización humana que carga caracolescamente coa-casa-ao-lombo-en-mudanzas-imposibles E así é que, a cada paso, proliferan lombos chepudos de olladas que tocan o chan e mancan os cotelos coa grava dos camiños. Hoxe a vida é unha adaptación constante... e, porén, todo semella estanco para non mudar. Cada vez máis xente pasa frío á intemperie dos caixeiros mentres a dereita gaña as eleccións.

Canículas de agosto e Xogos Olímpicos 2012

O desarranxo intestinal terá que ver cos cambios de temperatura destes días, supoño. Aínda que non teña nada de interesante, díxeno igualmente. Cambiando de asunto, o outro día vin a inauguración dos Xogos Olímpicos 2012 no salón coa miña avoa; ela dicíame "hai tantas cabezas coma areas no areal" e tiña razón. Tamén comentou que había "máis homes ca mulleres" e que "cada país tiña seu traxe" e como farían para, entre tanta xente como alí había, non repetir modelo.

O Paro

Hoxe o meu amigo Braulio comentoume, coma sempre, algo interesante: "O paro, sabes a quen beneficia? Beneficia ao CAPITAL. Por que? Porque a xente traballa máis horas por menos diñeiro por medo ao despedimento." Tamén me comentou que a principios do XX se reducira a xornada laboral en todos os lugares a 40 horas semanais, pero que chegou un momento que o tal CAPITAL dixo "Ata aquí" e entón agora volve falarse de máis horas e de xubilacións a idades maiores (mentres o paro xuvenil aumenta)e neste punto da historia xa me perdo e nada me ten sentido.